„Opowiadania bezsenne” to cztery historie, w których mrok nie jest jedynie scenerią, ale też przeciwnikiem i przewodnikiem. Bohaterowie tych opowieści próbują ocalić siebie i innych, choć najtrudniejsza walka może toczyć się w miejscu, którego nie da się opuścić: we własnym umyśle.
19 października 2026r ukazała się moja trzecia książka i jednocześnie mój pierwszy zbiór opowiadań zatytułowany „Opowiadania bezsenne”.
Tytuł można oczywiście interpretować na spojonych ze sobą poziomach – dosłownym i symbolicznym.
Bezsenność jest elementem występującym w każdym z czterech opowiadań i doświadczają jej bohaterowie utworów. Istotne dla fabuły wydarzenia dzieją się w czasie bezsennych nocy albo tych gorszych chwil, gdy ze snu zostają wyrwani.
Bezsenność to faza zmęczenia, przymusowego czuwania i bezsilności, ale często sięga głębiej i przybiera formę trudnego stanu umysłu, w którym doświadcza się nadmiernej wrażliwości, natłoku natrętnych myśli, a nierzadko lęków, czy nierealnych wizji.
W tym symbolicznym wymiarze bezsenność to izolacja, samotność. To w czasie bezsennych nocy, mimo iż otoczeni ludźmi, jesteśmy jednocześnie całkowicie sami, zamknięci w grubych ścianach własnego umysłu, zmagający się z kryzysem tej nocy, z sumieniem, poczuciem winy, żalem albo strachem.
To opowieści o buncie, o kruchości człowieczeństwa i o skrywających się głęboko w umyśle demonach. Idealne dla czytelników szukających science-fiction, psychologicznego napięcia oraz nuty smutku i nostalgii, które zostawiają w głowie swe echa na długo po lekturze.
